اون روز وقتی با صدای بوق یک ماشین از خواب پرید،توی تخت خواب نشست،صورتش خیس عرق بود.به همسرش که در کنار او به خواب عمیقی فرو رفته بود نگاه کرد،به سرعت از تخت پایین آمد،زیر دوش آب سرد گذشته اش را یک بار دیگر مرور کرد،با تمام فرازو نشیب ها.

توی آشپزخانه،پشت میز،به فنجان قهوه اش خیره شد و سعی کرد خطوط صورت او را جزء به جزء تصور کند،دیگر تحمل حتی یک ثانیه دوری از او را نداشت.لباسهایش را پوشید،همان کت و شلواری که سالها پیش با او آنرا از یکی از بوتیک های میدان... خریده بود.به خودش در آینه نگاهی انداخت،چقدر صورتش شکسته شده بود و موهایش گویی سالها بود که فریاد می زد در سرازیری عمر حرکت می کنی!

سوییچ را چرخاند،از گل فروشی یک شاخه گل رز خرید و روی داشبورد گذاشت و به برق چشمان او به هنگام دیدن شاخه گل رز اندیشید و لبخندی طولانی زد.سیگاری روشن کرد،پیچ رادیو را چرخاند،مجری برنامه با هیجان هر چه تمامتر درباره جشن ازدواج دوهزار دانشجوی دانشگاه صحبت می کرد و از الطاف دولت در اهدای یک سفر حج به زوج های جوان!

رادیو را خاموش کرد.ازدواج!امضا!تعهد!لعنت به این جماعت!                                                            

ته سیگارش را از پنجره ماشین بیرون انداخت و پایش را هر چه بیشتر و بیشتر بر پدال گاز فشار آورد.ماشین با سرعت دیوانه واری پیچ و خم های جاده خارج از شهر را طی می کرد تا بالاخره عمارت آبی رنگ با آن حیاط پر از درخت های سر به فلک کشیده نارون و تبریزی در مقابلش نمایان شد.

نگهبان ورودی عمارت از مرد سوالهایی پرسید و بعد...

گل را از روی داشبورد برداشت،از ماشین پیاده شد،کتش را مرتب کرد،یکبار دیگر در آینه بغل ماشین به صورتش خیره شد،نه!هنوز هم می توانست سالهای سال با او زندگی کند!هنوز خیلی وقت داشت.

گل رز را در دستانش جا به جا کرد و پله های عمارت را یکی در میان طی نمود و وارد عمارت شد.خانمی بلند قد با صورتی استخوانی و عینکی ظریف بر چشم به استقبالش آمد.مرد لبخندی زد و گفت:آمدم آقای "ب " را ببینم!

زن بلند قد عینکش را جا به جا کرد و عمیق به چهره مرد خیره شد سپس لبخند زیبایی زد و با هیجان پرسید:شما آقای "الف" هستید؟

مرد از تعجب خشکش زد!

زن ادامه داد:می دانم که از سوالم متعجب شدید اما باید بگویم که شما یکی از مشهورترین افراد دراین عمارت هستید چون آقای "ب" هر روز از شما و خاطراتتان برای ما تعریف می کند به گونه ای که انگار همین دیروز یا همین چند لحظه پیش اتفاق افتاده است!

اشک از گوشه چشمان مرد بر گونه اش لغزید و گرمای آن قلبش را لرزاند.کت را از تنش بیرون آورد و شروع کرد به باز کردن دکمه های پیراهنش!

در این بین تعداد زیادی مرد وزن با لباسهای متحدالشکل به دور او حلقه زدند.مرد کت و پیراهنش را به دست زن داد و گفت:لطفا یک دست از این لباسها ـ و به لباسهای متحدالشکل اشاره کرد ـ به من بدهید!

زن که از این رفتار مرد تعجب کرده بود با حالتی تعلیق گونه گفت:آخر این لباسها!!

مرد توی حرف زن پرید و گفت:مگر نگفتید که همه این عمارت مرا می شناسند؟مگر نگفتید من یکی از مشهورترین این افراد محسوب می شوم؟مگر نگفتید که او هر روز و هر روز از من و خاطراتمان برای شما می گوید؟ پس لطفا یک دست از این لباسها به من بدهید چون می خواهم تا آخر عمر با او و در کنار او میهمان این عمارت باشم!

وسالها بعد،دو پیرمرد،در حالیکه روی نیمکت حیاط عمارتی آبی رنگ با درختان سر به فلک کشیده نارون و تبریزی دست در دست هم نشسته بودند،به تابلوی عمارتی می نگریستند که در آن هیچ کس آن دو را بخاطر عشق پاک و بی آلایشی که میانشان وجود داشت محکوم نمی کرد.تابلویی که بر روی آن نوشته شده بود "تیمارستان".